به تو می گویم: خداحافظ

انحنای روح ِ من

شانه های خسته ی غرور ِ من

تکیه گاه ِ بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس ِ شاعرانه ام

                                    زخم خورده است...

زنده یاد قیصر امین پور

 

 

منو اینجوری می خواستی؟، ببین! داغون ِ داغونم!

تو این شب پرسه ها، بی تو، تو کوچه، زیر ِ بارونم

 

الناز(یلدا)اسفندفرد

 

به تو می گویم خداحافظ

تو همیشه خوب بودی و همه چی تقصیر من! حتی گناه ِ چیدن سیب سرخ ِ حوا!

همین!

 

 

تو از اول سلام ات پاسخ ِ بدرود با خود داشت!

اگرچه سِحر ِ صوت ات، جذبه ی داوود با خود داشت

 

 

 

بهشت ات سبز تر از وعده ی شداد بود اما

برایم برگ برگ اش دوزخ ِ نمرود با خود داشت

 

 

 

ببخشای ام اگر بستم دگر پلک ِ تماشا را

که رقص ِ شعله ات در پیچ و تاب اش دود با خود داشت

 

 

 

سیاوش وار بیرون آمدم از امتحان گرچه،

دل ِ سودابه سان ات هرچه آتش بود با خود داشت

 

 

 

مرا با برکه ام بگذار! دریا ارمغان ِ تو

بگو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشت!

 

استاد محمد علی بهمنی

 

 

 

/ 0 نظر / 17 بازدید