سپیدواره ای خاکی

 

مرگ من روزی فرا خواهد رسید                              روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر                                     سایه ای ز امروزها؛ دیروز ها

خاک می خواند مرا هر دم بخویش                              می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب                                               گل به روی قبر نمناکم نهند 

لیک دیگر پیکر سرد مرا                                          می فشارد خاک دامنگیر خاک!

بی تو دور از ضربه های قلب تو                               قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد                                         نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه                                      فارغ از افسانه های نام و ننگ

فروغ فرخزاد

 

مرا فراموش نکن!

من همان سکوت نیمه شب زمستانم

همان غروب غمگین هفته ها

مرا به خاک بسپار!

بگذار روزی درختی شوم پر بار

و یا آجری که برای تو می شود دیوار!

نگاه کن!

تمام روح اتاق تو؛جسدهای پوسیده ی اجدادت است.

گوش کن به صدای ضجه های زنی که

از ترس آبستن می شود!

فراموش نکن! سایه های ارواح همیشه بدنبال تو خواهند آمد.

ترانه هایم را در شبان تنهایی ستارگان کور زمزمه کن.

من با تو در تمام آن لحظه ها خواهم خواند.

دستت را به من بده

و لبهایت را به جنون من بسپار:

                                    خاک منتظر ماست... 

الناز(یلدا)اسفندفرد

 

 الناز (یلدا)اسفندفرد

 

/ 0 نظر / 26 بازدید