برای هیچکس

 

مسیحایم

سوگند به تو

که تمام واژه هایم

قربانی هوس او شد

و تمام نانوشته هایم

                     خاکستر آتشش شد

مسیحایم

من غروب تلخ پاییزی را می مانم

که فردایی ندارد

سوگند به تو

که او بازیچه ام کرد

مرا که یکبار

شکسته بودم!

غریبانه ام را بخوان.

دلم تنگ است!

هنوز هم رد پایش

از پیش شیشه های مه گرفته قلبم پیداست

و آن سطر آخر که نوشت:

                               دوستت می دارم. باورش باید کرد؟

و من هر روز

هنگام غروب

به یاد لحظه ی وداع می گویم:

                                  به امید دیدار

و به منتظر پاسخ می مانم

اما مسیحایم

پاسخی ندارم!

هیچ وقت ؛ هیچکس ِ من

ندانست که مرز بین هوس و عشق

به نازکی تار مویی ست.

کاش نبود آن روز که پرپروازم گشت                 

                     

و اکنون که نیست

پرپروازی ندارم.

مسیحایم

برای هیچکسی

می مانم که نمی داند..

سوگند به تو

که تمام واژه هایم حقیقت بود...

الناز (یلدا)اسفندفرد

 

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 18 بازدید